Πότε σταματήσαμε να παίζουμε;

Θυμάσαι τότε που μπορούσες να περάσεις ένα ολόκληρο απόγευμα κάνοντας κάτι εντελώς άχρηστο;

Να παίζεις, να χορεύεις χωρίς λόγο, να φτιάχνεις κάτι που δεν χρειαζόσουν, να γελάς με μια βλακεία μέχρι να πονέσει η κοιλιά σου;

Κάποια στιγμή, μεγαλώσαμε. Και μαζί με το ύψος μας, μεγάλωσε και η λίστα με όσα πρέπει να κάνουμε: να δουλέψουμε, να είμαστε συνεπείς, να φροντίζουμε τους άλλους, να εξελισσόμαστε, να αξιοποιούμε τον χρόνο μας.

Ακόμη κι όταν ξεκουραζόμαστε, κάπως καταφέρνουμε να το κάνουμε παραγωγικά. Διαβάζουμε ένα βιβλίο αυτοβελτίωσης, ακούμε ένα podcast για να γίνουμε καλύτεροι, οργανώνουμε την επόμενη εβδομάδα. Μέχρι και το διάλειμμα πρέπει να έχει κάποιο όφελος! 😅

Κι όμως, το παιχνίδι δεν χρειάζεται να μας κάνει καλύτερους σε κάτι. Δεν χρειάζεται να μας προσφέρει κάποιο μάθημα, να μας εξελίξει ή να μπει σε έναν στόχο που έχουμε θέσει. Μπορεί απλώς να μας κάνει να χαρούμε.

Και ίσως εκεί βρίσκεται η δυσκολία: να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να κάνει κάτι μόνο και μόνο επειδή το απολαμβάνει. Χωρίς να είναι χρήσιμο, χωρίς να είναι απαραίτητο, χωρίς να χρειάζεται να δικαιολογήσουμε τον χρόνο που του αφιερώσαμε.

Γιατί ο τρόπος που σχετιζόμαστε με τη χαρά λέει μερικές φορές πολλά για τον τρόπο που έχουμε μάθει να ζούμε.

Μια μικρή πρόκληση για αυτή την εβδομάδα:

Κάνε κάτι παιχνιδιάρικο, κάτι που δεν έχει κανέναν άλλο σκοπό πέρα από το να περάσεις καλά. Βάλε μουσική και χόρεψε, παίξε ένα επιτραπέζιο., ζωγράφισε χάλια και απόλαυσέ το, πες μια βλακεία σε έναν φίλο σου., δοκίμασε κάτι καινούριο χωρίς να σε νοιάζει αν θα είσαι καλός σε αυτό.

Και, σε παρακαλώ, μην το μετατρέψεις σε άλλη μία υποχρέωση στη λίστα σου. 😄

Θέλω να σε ρωτήσω κάτι:

Αν δεν χρειαζόταν να είσαι καλός σε αυτό που κάνεις, τι θα ήθελες να δοκιμάσεις απλώς για τη χαρά του;

Μπορεί να εκπλαγείς από την απάντησή σου.

Σου κρατώ χώρο,

Μαρία