Έχω μια περίεργη σχέση με το «πρέπει»

Πρέπει να δουλέψω, να γυμναστώ, να φάω πιο υγιεινά, να απαντήσω σε εκείνο το μήνυμα, να πάρω τηλέφωνο εκείνον τον άνθρωπο, να οργανωθώ καλύτερα, να διαβάσω εκείνο το βιβλίο αυτοβελτίωσης που αγόρασα πριν από έξι μήνες και με κοιτάζει επικριτικά από το κομοδίνο. 😂

Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε όλα αυτά τα «πρέπει», αναρωτιέμαι:

Πότε ακριβώς θα ζήσω; Αν περισσέψει χρόνος μετά τα πρέπει;

Γιατί έχω την εντύπωση ότι έχουμε γίνει εξαιρετικοί στο να οργανώνουμε τη ζωή μας και λίγο λιγότερο καλοί στο να την απολαμβάνουμε.

Και το πιο ενδιαφέρον; Πολλές φορές δεν μας αναγκάζει κανείς.

«Πρέπει» ή «θέλω»;

Ας πάρουμε για παράδειγμα τη γυμναστική. «Πρέπει να γυμναστώ γιατί έχω παραμελήσει τον εαυτό μου».

Και κάπως έτσι, μια δραστηριότητα που θα μπορούσε να μας δώσει ενέργεια γίνεται άλλη μία υποχρέωση στη λίστα.

Αλλά ας αλλάξουμε λίγο τη φράση. «Θέλω να γυμναστώ γιατί μου αρέσει να νιώθω δυνατός».

Ίδια δραστηριότητα, διαφορετική σχέση μαζί της.

Ή ας πάρουμε το διάβασμα. «Πρέπει να διαβάζω περισσότερο για να εξελίσσομαι».

Αλήθεια, όμως, χρειάζεται να μετατρέψουμε ακόμη και την απόλαυση σε project προσωπικής ανάπτυξης;

Μπορούμε να διαβάσουμε ένα βιβλίο επειδή μας συναρπάζει η ιστορία του; Να χορέψουμε επειδή μας αρέσει η μουσική; Να βγούμε μια βόλτα χωρίς να γράψουμε 8.000 βήματα στο κινητό; Να καθίσουμε στον καναπέ χωρίς να νιώθουμε ότι θα έπρεπε να κάνουμε κάτι πιο παραγωγικό; Μπορούμε να κάνουμε κάτι απλώς επειδή το θέλουμε;

Το «πρέπει» δεν είναι πάντα ο εχθρός

Πριν παρεξηγηθώ, δεν λέω να καταργήσουμε όλες τις υποχρεώσεις μας και να ζούμε σαν να είμαστε μόνιμα σε διακοπές. Μακάρι, αλλά κάποιος πρέπει να πληρώσει και το ρεύμα. 😅

Υπάρχουν πράγματα που χρειάζεται να κάνουμε, ακόμη κι όταν δεν έχουμε διάθεση. Το ζήτημα είναι να αρχίσουμε να παρατηρούμε πόσα από τα «πρέπει» μας είναι πραγματικές υποχρεώσεις και πόσα είναι κανόνες που έχουμε υιοθετήσει χωρίς να τους εξετάσουμε ποτέ;

Πρέπει να είμαι πάντα διαθέσιμος, να μην απογοητεύω τους άλλους, να είμαι καλός σε αυτό που κάνω, να αξιοποιώ τον χρόνο μου, να προχωράω συνεχώς, να είμαι καλύτερος από χθες.

Και αν μια μέρα απλώς δεν θέλω να κάνω τίποτα από αυτά; Είμαι τεμπέλης; Ανεπαρκής; Αναβλητικός; Ή μήπως είμαι απλώς ένας άνθρωπος που χρειάζεται να πάρει μια ανάσα;

Μια μικρή άσκηση για αυτή την εβδομάδα

Θέλω να δοκιμάσεις κάτι. Την επόμενη φορά που θα πιάσεις τον εαυτό σου να λέει «πρέπει να…», κάνε μια μικρή παύση.

Και ρώτησε:

1. Είναι πραγματικά απαραίτητο;

2. Γιατί είναι σημαντικό για μένα;

3. Αν επιλέξω να το κάνω, πώς θα ήθελα να το κάνω;

Δεν χρειάζεται να καταργήσεις το «πρέπει».

Μπορείς όμως να αρχίσεις να το μετατρέπεις, όπου γίνεται, σε συνειδητή επιλογή. Γιατί υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο να κάνεις κάτι επειδή φοβάσαι τι θα συμβεί αν δεν το κάνεις και στο να το κάνεις επειδή έχει πραγματική αξία για σένα. Και ίσως η ελευθερία να μη βρίσκεται στο να μην έχεις καμία υποχρέωση. Ίσως βρίσκεται στο να ξέρεις γιατί επιλέγεις αυτά με τα οποία γεμίζεις τη ζωή σου.

Οπότε, θα σου αφήσω μία τελευταία ερώτηση: Αν αφαιρούσες από τη ζωή σου ένα «πρέπει» αυτή την εβδομάδα, ποιο θα ήταν;

Σου κρατώ χώρο,

Μαρία