Δεν χρειάζεσαι περισσότερη αυτοπεποίθηση

«Να έχεις περισσότερη αυτοπεποίθηση.»

Το έχουμε ακούσει όλοι. Σε μια δουλειά, σε μια σχέση, όταν θέλουμε να κάνουμε κάτι καινούργιο, όταν φοβόμαστε να μιλήσουμε.

Και ακούγεται λογικό. Μόνο που… πώς ακριβώς αποκτάς περισσότερη αυτοπεποίθηση;

Πατάς ένα κουμπί; Ξυπνάς ένα πρωί και λες: «Καλημέρα, σήμερα είμαι 87% πιο confident.» 😂

Μακάρι.

Πολλές φορές περιμένουμε να νιώσουμε σίγουροι πριν κάνουμε κάτι. Να είμαστε σίγουροι ότι θα πάει καλά, ότι θα τα καταφέρουμε, ότι δεν θα εκτεθούμε, ότι δεν θα κάνουμε λάθος, ότι δεν θα μας απορρίψουν. Και μέχρι να αποκτήσουμε αυτή τη σιγουριά… δεν κάνουμε τίποτα.

Και περιμένουμε. Και περιμένουμε. Και περιμένουμε.

Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα: Η αυτοπεποίθηση συνήθως δεν έρχεται πριν. Έρχεται μετά. Μετά από εκείνη την πρώτη φορά που είπες κάτι ενώ φοβόσουν, μετά από εκείνη την παρουσίαση που νόμιζες ότι θα πάει χάλια και τελικά πήγε μια χαρά, μετά από εκείνο το «όχι» που κατάφερες να πεις, μετά από μια αποτυχία που τελικά άντεξες, μετά από μια δύσκολη συζήτηση που έκανες παρόλο που ήθελες να την αποφύγεις. Κάθε φορά που κάνεις κάτι και ανακαλύπτεις: «Α, τελικά μπορώ να το αντέξω.» χτίζεται κάτι. Και αυτό το κάτι δεν είναι ακριβώς αυτοπεποίθηση. Είναι εμπιστοσύνη στον εαυτό σου. Για μένα υπάρχει μεγάλη διαφορά.

Η αυτοπεποίθηση λέει: «Πιστεύω ότι θα τα καταφέρω.» Η εμπιστοσύνη λέει: «Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω. Αλλά ξέρω ότι θα είμαι εκεί για μένα.» Και το δεύτερο είναι πολύ πιο απελευθερωτικό. Γιατί αν χρειάζομαι να είμαι σίγουρη ότι θα πετύχω για να τολμήσω, θα μείνω για πάντα μέσα σε όσα ήδη ξέρω. Αν όμως μπορώ να πω: «Δεν ξέρω τι θα γίνει. Αλλά θα το διαχειριστώ.» τότε ξαφνικά ανοίγει ένας πολύ μεγαλύτερος χώρος.

Σκέψου πόσα πράγματα περιμένεις να νιώσεις «έτοιμος» για να κάνεις.

Να ξεκινήσεις κάτι δικό σου, να φύγεις από μια κατάσταση, να μιλήσεις σε κάποιον, να βάλεις ένα όριο, να πας κάπου μόνος σου, να δοκιμάσεις κάτι καινούργιο, να πεις αυτό που πραγματικά σκέφτεσαι. Και ίσως λες: «Δεν έχω αρκετή αυτοπεποίθηση.» Κι εγώ θα σε ρωτούσα: Κι αν δεν χρειάζεται να την έχεις; Κι αν χρειάζεται απλώς να κάνεις το επόμενο μικρό βήμα;

Με τον φόβο, με την αμφιβολία, με το «δεν ξέρω», με την πιθανότητα να μην πάει όπως περίμενες. Γιατί ο στόχος δεν είναι να φτάσεις σε ένα σημείο όπου δεν φοβάσαι τίποτα. Ούτε να γίνεις ο άνθρωπος που μπαίνει παντού και λέει: «Εγώ μπορώ τα πάντα!» Μπορείς να φοβάσαι και να προχωράς, μπορείς να αμφιβάλλεις και να επιλέγεις, μπορείς να μην ξέρεις και να δοκιμάζεις, μπορείς να αποτύχεις και να ξανασηκωθείς. Και κάθε φορά που το κάνεις, μαθαίνεις κάτι πολύ σημαντικό: «Μπορώ να βασίζομαι πάνω μου.» Και αυτή ίσως είναι μια πολύ πιο ουσιαστική μορφή αυτοπεποίθησης.

Οπότε, μια μικρή ερώτηση:

Τι θα έκανες αν δεν χρειαζόταν πρώτα να νιώσεις έτοιμος; Όχι κάτι τεράστιο. Ένα πράγμα, ένα τηλεφώνημα, ένα μήνυμα, ένα «όχι», ένα «ναι», μια πρώτη φορά.

Κάτι που εδώ και καιρό σκέφτεσαι και όλο λες: «Όταν νιώσω πιο έτοιμος…» Ίσως δεν χρειάζεται να περιμένεις. Ίσως μπορείς να πας μαζί με την αμφιβολία.

Σου κρατώ χώρο,
Μαρία